Hellenic France Polsk Russian Italy Slovak Español Belarus

Esti Dutch English Deutch Dansk Soumi Norska Svenska
 














Салем, прадмесце Стакгольму, 9-е снежня 2000г. Было якраз пасля дванаццаці ночы, калі мультыкультурная банда, прыблізна ў паўтара дзясяткі чалавек, падышла да маладога швэда, які стаяў на аўтобусным прыпынку на вуліцы Сэбітаргсвэгэн. Хлопец, досыць невысокі і хударлявы, чакаў аўтобуса на шляху дахаты, вяртаючыся з вечарыны.

 

- Пракляты расіст! - закрычалі яны, як толькі падышлі. Швэдзкая дзяўчына з даўгімі бялявымі пасмамі, крычала з замежным акцэнтам.

- Пракляты расіст! Ты яшчэ маеш нахабства тут стаяць?! Га, напалохаўся?!
Колькі тыдняў перад здарэннем мас-мэдыі ўсчалі кампанію нянавісці, скіраваную супраць швэдзкіх патрыётаў. Апрача іншага, яны сцвярджалі, нібыта “правыя экстрэмісты” забілі шасцігадовага хлопчыка-іншаземца ў Нямеччыне - абвінавачванні былі цалкам неабгрунтаваныя, і пазней было высветлена, што гэта ўсё было маной.

 

- Забіць яго да смерці! - віскатала дзяўчына, звяртаючыся да сваіх агрэсыўных сябрукоў, якія ўжо адчулі водар здабычы.

Банда ведала, што ўжо дазволена нападаць на людзей, якіх можна падазраваць, быццам яны расісты. Некалькі дзён таму яны атрымалі на гэта зялёнае святло на найвышэйшым роўні. Швэдзкі прэм’ер-міністар Гёран Пэрсан у артыкуле ў адной з найбуйнейшых швэдзкіх газэтаў сказаў пра нацыяналістаў: “Мы іх знішчым”. Мультыкультурная банда з прадмесця ў тую ноч была абсалютна пэўная, каб зрабіць гэтыя словы явай.

 

Калі яны знянацку напалі, хлопец адразу зразумеў сваё надта адкрытае становішча, адзін супраць крыважэрнага натоўпу, узброенага драўлянымі дошкамі і іншымі прыладамі, якія яны маглі скарыстаць як зброю. Хлопец паспрабаваў выратавацца, кінуўшыся на капот першай сустрэчнай машыны. Ён звярнуўся да кіроўцы: “Калі ласка, дапамажыце мне”, спадзеючыся, што кіроўца адвязе яго да бяспечнага месца. Хтось з банды штосьці гукнуў кіроўцу, і той скінуў хлопца са свайго аўтамабілю, рухаючыся назад і наўперад. Хлопца адцягнулі і штурхнулі на зямлю. Машина зьехала, і бойка працягнулася.

 

Тады пачалося актыўнае збіццё, банда біла хлопца нагамі і дубцамі ў галаву і па іншых частках цела. Ужо праз якую хвіліну хлопец ляжаў амаль нежывы ў прыдарожным рове.

 

Адзін з нападнікаў тады схапіў паўтарамэтровую дошку і пачаў бесперапынна біць хлопца ў галаву, ажно пакуль дзяўчына-падлетак, якой выпала ісці побач месца здарэння, закрычала спалохана, просячы таго спыніцца. Адна з дзяўчынаў, што брала ўдзел у бойцы, адказала ёй: “Расіст гэтага заслугоўвае”, а маладзён, які трымаў дошку, пагразіў дзяўчыне застрашвальным гэстам.


У гэтым момант вярнуўся яшчэ адзін з банды, які дагэтуль пайшоў, каб вярнуцца са старэйшым братам. Ён скочыў на галаву і шыю амаль нежывога хлопца. Яго брат прыйшоў дапамагчы ім расправіцца з адным з тых агідных расістаў, якія забіваюць “маленькіх дзяцей” і выступаюць супраць “дэмакратыі”, і яго нянавісць ужо закіпала.
-
Разыдзіцеся, у мяне нож! - разьятрана крычыць ён і падбягае да амаль нежывога хлопца, трымаючы вялікі мяснікоў нож.

 

Сябрукі вызвалілі месца для Халеда Одэха, і той сеў хлопцу на спіну Ён апускаў і ўзнімаў вялікі мяснікоў нож зноў і зноў. Пасля таго, як прынамсі чатыры разы нож увайшоў у хлапечую спіну, лязо зламалася напалам. Халед тады схапіў хлопца за галаву і рэзка адцягнуў яе назад.

 

Ён адчуў неверагодную нянавісць да скалечанага хлопца - хлопца, які, як ён ведае, пагражае дэмакратыі, які забівае маленькіх дзяцей, і ён ведае, што гэтага хлопца трэба знішчыць.

 

Задаволены з таго, што вызваліў грамадзтва ад расіста, ён скокам узняўся на ногі. Кроў, якой збарвіліся яго рукі, была яшчэ цёплая. Ён азірнуўся і крыкнуў саўдзельнікам, што яны яго ня бачылі. Тады ён павярнуўся і ўцёк разам са сваім братам. Астатнія з банды пайшлі асобнымі шляхамі і зніклі ў цемры. “Знішчай расізм,” - хтосьці выгукнуў сярод ценяў. Але Халеда бачылі. Швэдзкая дзяўчына, якая стала сведкам жахлівага нападу, падбегла да хлопца, у яе вачох былі слёзы.

 

Хлопец паспрабаваў узняць галаву, але марна. Яго вопратку ўся спрэс у крыві, якая пампуе з перарэзанай артэрыі на шыі. Ён спрабуе дыхаць, але з рота чуецца хрыпкі гук, калі яго галава падае да зямлі ў халодным рове. Жыццё пакінула Даніэля Рэтстрома тады, калі дзяўчына адчайна намагалася выратаваць яго.

 

Усё сваё жыццё Даніэль даваў тым, хто быў навокал яго, смех і радасць. Сям’я і сябры апісвалі яго як уважлівага ды добрага і вельмі любілі. Полымя ў яго вачох згасла, калі ён меў толькі сямнаццаць год і ўсё жыццё было ў яго наперадзі. “Мой сын Даніэль быў мяккім і спагадлівым хлопчыкам з бляскам у вачох, - распавядае яго маці. - Ён сапраўды ўпрыгожваў нашае жыццё сваёй гуморай і жартамі. Не заўсёды ўсё было гэтак вясёлкава, але тое, праз што мы ўсе прайшлі, зрабіла нас яшчэ бліжэйшымі адзін да аднаго. Ён вельмі любіў рыбную лоўлю, і мог гадзінамі сядзець у чоўне, атрымліваючы асалоду ад спакою. Хутка спатрэбілася адцягваць Даніэля ад крамы са снадзівам для рыбнай лоўлі, бо мінала надта шмат часу, ажно пакуль ён вяртаўся адтуль. Ён любіў лавіць рыбу, сустракацца з дзяўчынамі, граць на бубнах і ён вельмі любіў сваю сям’ю. У маіх вачох ён быў бездакорным хлопцам, якім я вельмі ганарылася. Калі ён калі-небудзь ня меў рацыі ў размове ці ўчынках, дык заўсёды прабачаўся. Ён часта казаў “матуля, я цябе люблю”, і тое, што гэта чулі яго сябры, зусім не бянтэжыла яго. Даніэль быў хлопцам, які рабіў вялікае ўражанне на людзей, і ён заваёўваў шмат чалавечых сэрцаў. Шторазу, як я пазіраю з акна маёй кухні на маленькую ўласную хаціну Даніэля ў двары, я бачу цёмнае акно, святло выключанае, і я пытаюся: чаму яны забралі тваё жыццё?!”.

 

Юрыдычныя наступствы можна апісаць як натуральны фарс, калі суддзі і прысяжныя абвяшчалі, што Швэдзкая патрыятычная моладзь знаходзіцца па-за законам і ня мае ніякіх юрыдычных правоў. Забойца, Халед Одэх за забойства ' быў вырачаны да псыхіятрычнага апекавання, бо суд вырашыў, быццам той пакутаваў на часоваў звар'яценне, калі здзяйсняў злачынства. Калі вэрдыкт быў сфармуляваны менавіта гэтак, становіцца дзіўным, чаму асуджаны праз год быў абвешчаны здаровым і вызвалены. Толькі шэсць з яго саўдзельнікаў сталі перад судом. Тры з іх былі вырачаныя да сарака гадзінаў грамадзкіх працаў і супрацоўніцтва з сацыяльнымі службамі. Два з іх меліся заплаціць 1800 швэдзкіх кронаў (блізу дзвюх соцень эўра) штрафу, а яшчэ адзін з тых трох быў вызвалены на паручальніцтва і быў забавязаны заплаціць 1800 кронаў штрафу. Ці ж жыццё швэдзкага хлопца каштуе гэтулькі? Менш за найбольшы квіток?

 

Але ён не адзін, хто прагнуў, каб грамадзтва не было разбуранае і бруталізаванае праз чужынцаў. Дзеля захавання жывой памяці пра маладых швэдзкіх грамадзянаў, чыя кроў пралітая на ахвярнік паноўнага рэжыму, штогоду ладзіцца мэмарыяльны марш на гадавіну забойства. У 2001г. 1400 дэманстрантаў сабраліся пратэставаць супраць павелічэння гвалту супраць швэдаў. Найменшае, што мы можам зрабіць, гэта ўзяць удзел у гэтай мэмарыяльнай маніфэстацыі і выказаць сваю агіду да нэгатыўных сацыяльных зменаў. Запрашаецца кожны, хто супраць мультыкультурнага гвалту!

 

Устаньма і ўшануйма ж памяць Даніэля Рэтстрома ў Салеме ў 2002-м годзе!
Марш адбудзецца 7-га снежня а 16-й гадзіне.

 

Па большую інфармацыю для замежнікаў, лістуйма на: kontakt@salemfonden.info





Read the article about the memorial march for Daniel Wretström in Salem 2002 [ Click here ]

Watch video footage from the memorial march for Daniel Wretström in Salem 2002 [ Click here ]

"Daniel Wretströms eftermäle" är en minnesskiva tillägnad Daniel där en del av vinsten går till Salemfonden. Beställ skivan från Nordiska förlaget.

En av låtarna på skivan spelades även på minnesstunden för Daniel som hölls en vecka efter mordet. Låten, som heter Till minne av Daniel Wretström, kan du lyssna på genom att [ klicka här ]

Om ni vill länka till Salemfonden, använd då gärna någon av våra banners som du kan hitta genom att [ klicka här ]

 


 

Sitemap